هو الشاهد...

گفت مجنون گر همه روی زمین              هر زمان بر من کنندی آفرین

من  نخواهم  آفرین  هیچ کس                مدح من دشنام لیلی باد و بس

خوشتر از صد مدح٬یک دشنام او            بهتر از ملک دو عالم٬نام او

اگر منِ من٬اون منِ واقعی من بود٬

مسلما باز هم غم و شادی ؛درد و وجد داشتم!

با محروم ماندن از یه چیز هایی درد رو حس می کردم؛

و با برکناری و طرد یه چیز های دیگه ای شادی و وجد وجودم را می گرفت.

وای که چقدر دوست داشتم

                                         اون دو دسته چیز ها رو می شناختم!

وای که چقدر دوست دارم

                                      بدونم درد الآنم با دردِ منِ واقعی ام ٬

                                        شادی الآنم با شادیِ منِ واقعی ام

                                                                              چقدر فاصله دارد.

شاید

           قدرِ

                  یک

                        بیابان!

.........................................................................................................

از اوراق:پاره پاره آفتاب

*روزگار پر شتابی است؛یکی همواره در حال عروج است

 و دیگری در حال هبوط تاریخی برای گناهی دیرین!

خیلی دوست دارم بدانم هنگامی که این دو بهم می رسند چه می گویند٬

شاید به سلامی گذرا اکتفا کنن!

البته اگر روزگار٬ فرصتِ دیداری برایشان فراهم کند!

**خدایا در این برهوت منِ مبهوت را دریاب٬خسته شده ام ...از همه چیز!

و اول از خودم!

/ 3 نظر / 3 بازدید
آدل هوگو

لاابالی چه کند دفتر دانایی را طاقت وعظ نباشد سر سودایی را بر حدیث من و حسن تو نیفزاید کس حد همینست سخندانی و زیبایی را

يه دوست

ادل عزيز؛ عجله نکن. تو يک عمر از خدا وقت گرفتی که همين رو بفهمی تا به اميد فهم اين مطلب حقيقت واقعی خدا رو درک کنی. صبور باش. ميدونم سخته....