هو الشاهد

نیامده ام بشنوم

نگفته هایت را میدانم

بگذار خاموشی

پل نشکسته میان ما باشد.

گاهی خیره می شوی تا لحظه ای را فراچنگ آوری

        و گاهی گریزانی.

دیگر نگاه ها را گرمای دیروزی نیست٬

     و

            پاها نیز رمقی برای قدم نهادن ندارند.

باز هم به جمله ای بسنده می کنم .

     و 

           از ترس فروریختنم راهم را می گیرم

                                                        و میروم.

عرق سردی تمام وجودم را فرا میگیرد.

     و  

  لرزه بر اندامم می افتد.

                  چه شده است را نمی دانم!

 تنها می دانم چه میبینم!

             گاهی چه سخت

          لحظاتی را که آرزویش را داری باید بگذرانی!

...............

آدل هوگو

 

/ 3 نظر / 4 بازدید
م.عروج

سلام مهدی جان. خوبی؟ یه نظر هایی دارم بیا ببین خوبه؟ از پیشنهادت هم واقعا ممنون

...

و پيش از هر چيز نامت يادآور عشقی پاک و رنجی بی انتهاست... ادل... شما هم زيبا می نويسيد.

محمود تقوي تكيار

سلام ،كاش پاي شعر(چهار سطرآبي ابتداي مطلب تان) نام حقيررا به عنوان صاحب اثريانام كتابم -پل ها و پله ها - را مي آورديد. به هرحال ازتوجه شما به شعرم ممنونم